بدون تعارف بايد گفت، در کشوري که نظم و قانون ندارد يا حاكميت قانون در آن ضعيف است، همه افشاگر مي‌شوند. چرا؟‌ به اين دليل که عده‌اي مي‌بينند قانون به تخلفات رسيدگي نمي‌کند. عده‌اي ديگر فکر مي‌کنند که اگر به دروغ افشا کنند، قانون به آنها رسيدگي نخواهد کرد. عده‌اي ديگر در اين انديشه‌اند که اگر با افشاگري حريف را از ميدان به در کنند، هيچ اتفاقي نمي‌افتد. دور بعد، افشاگري در مقابل افشاگري مطرح مي‌شود و يک تسلسل باطل اندر باطلي به راه مي‌افتد که جز بي‌حيثت کردن نظام، هيچ نتيجه‌اي ندارد. اين وسط چيزي که گم مي‌شود، حقيقت و قانون است.
ادامه مطلب

نوشته شده در یکشنبه شانزدهم تیر 1387ساعت 17:43 توسط زهير| |